januari 2012

(A)sociale media

"‘Blijf niet achter!’ ‘Word geen dinosaurus.’ Dus maakte ik een Facebook-account aan."

‘Blijf niet achter!’

‘Word geen dinosaurus.’

‘Sociale media zijn niet meer weg te denken.’

Zomaar wat kreten die je op tv, in kranten en bladen en natuurlijk vooral op internet vaak tegenkomt. En tja, hoewel ik lange tijd voor struisvogel speelde, moest ook ik toch aan de bak. Eerst met Twitter ─dat onverwacht leuk blijkt te zijn, zo volg ik mijn favoriete auteurs en collega-schrijvers van uitgeverij Boekerij. En sinds kort ook met Facebook. Daar had ik pas echt twijfels over. Want als je dit digitale gegons vertaalt naar de tastbare wereld, dan zie ik een druk bezochte party voor me. Met allerlei hipperdehip mensen die zich geweldig met elkaar vermaken. Leuk voor hen, maar ik ben zelf meer het type dat met een goede vriendin en een fles bubbels een rustig hoekje opzoekt om een eigen feestje te vieren.

Maar ja, die stemmen hè?

‘Blijf niet achter!’

‘Dinosaurus!’

Dus maakte ik een Facebookaccount aan. ‘En wie weet’, sprak ik mezelf daarbij moed in, ‘misschien vind je het straks best leuk’. Net als bloggen en twitteren.

Diezelfde avond kreeg ik al vriendschapsverzoeken van diverse bekenden. En eerlijk is eerlijk, het was best gezellig om hun foto’s te bekijken en hun opmerkingen te lezen. Maar toen was daar de eerste post van een mij onbekend persoon. Nieuwsgierig opende ik het linkje en las het bericht van ene M. Zij vroeg mij waarvan ik één van mijn facebookvrienden kende (in real life een familievriend die ik al lange tijd niet had gezien of gesproken) en of ik iets ‘met hem had’, want zij had vorige week nog sex met hem gehad en wist niet of hij haar wel trouw was.

Slik.

Leuk hoor, Facebook. Meestal dan toch.