10 juli 2014

Een Frans verhaal

Zoals al veel vaker, genoot ik mijn vakantie vorig jaar zomer in en rondom ons familievakantiehuis in Midden-Frankrijk. In de schaduw van de blauweregen boven mijn hoofd, met uitzicht op de prachtige landelijke omgeving, las ik ontspannende vakantielectuur. Op dat moment was dat De Franse tuinman van Santa Montefiore, een romantisch verhaal met sfeervolle beschrijvingen van het Engelse landschap. Af en toe keek ik op uit mijn boek en liet ik mijn blik over de cour en de oude schuren bij onze fermette glijden. Het was al net zo’n romantische omgeving als in de boeken van Montefiore. Ze zou ons terrein, en deze streek, ook wel als locatie voor een boek kunnen gebruiken, stelde ik mij voor. En even later dacht ik, ik kan het natuurlijk zelf ook doen.

 

Hoewel ik nog tot over mijn oren in het werk aan Opstand zat, liet dat idee mij niet meer los die vakantie. Zou ik mijn liefde voor ‘ons’ gebied in Frankrijk kunnen vertalen naar een boek? Ik probeerde er geen aandacht aan te schenken maar in de dagen die volgden druppelden de verhaallijntjes onhoudbaar mijn hoofd binnen. Het zou een boek moeten zijn dat in het nu speelde, en niet een historische roman. Het zou over een vrouw van mijn eigen leeftijd moeten gaan, die net zo verliefd zou worden op deze streek als ik was.

Ja, het idee stond al in de steigers, ik zou zo kunnen beginnen met schrijven. Maar wilde ik dat wel? Wilde ik wel een uitstapje naar een ander genre maken? En wat zou mijn uitgever er eigenlijk van vinden?

 

Inmiddels zijn we een jaar verder, en afgelopen week was ik opnieuw in ons familiehuis. Ditmaal met een contract voor Het huis met de blauwe luiken op zak ─ want zo zal het boek gaan heten. Mijn vakantieplanning bestond uit het bezoeken van locaties die belangrijk zijn in het verhaal; het zijn dorpen en landschappen die ik al jaren ken maar die ik nu voor het eerst met de blik van mijn personage bekeek. Ik keek, ik rook, ik proefde en voelde en ik maakte heel veel foto’s. Nu ik weer thuis ben, kan ik aan de slag met het verwerken van alle opgedane indrukken, en mijzelf tijdens het schrijven verliezen in de sfeer van la douce France. Wat een heerlijk vooruitzicht.