22 mei 2014

Enge beestjes

Welk verhaal je ook schrijft, er komt altijd een bepaalde vorm van research doen bij kijken. Een schrijver moet zich verdiepen in de omgeving waar het verhaal zich afspeelt.

Het manuscript waar ik nu aan werk, speelt zich af in Frankrijk, in het departement Loire. Ik ken die streek goed (mijn familie heeft er een huis) en ik heb veel herinneringen en foto’s die mij bij het schrijven kunnen helpen. Ik ga er waarschijnlijk deze zomer weer heen om ter plekke aan mijn manuscript te werken en het van authentieke details te voorzien.

 

Op dit moment zijn mijn ouders er; heel handig voor mij. Ik ben onder meer erg geïnteresseerd in de natuur: Wat bloeit er nu? Hoe is het weer? Welke kleur heeft het rivierwater in deze tijd ook alweer? Vertel, vertel.

Mijn ouders weten dat ik graag griezelverhalen over enge beestjes hoor, vooral als ik zelf op veilige afstand kan blijven. Zo vertelde mijn moeder me laatst over de slang die ze in de kelder had gevonden.

Een slangenhuid, van het vervellen, of zelfs een dode slang waarvan alleen een uitgeteerd lichaam over is, treffen we er wel vaker in de schuur aan. Mijn man vond vorig jaar nog een slangengeraamte op de oprit. Een witte, heel lange ruggengraat, heel interessant om eens te bestuderen.

Maar de slang waar mijn moeder over sprak, klonk anders.

‘Een levende?’ vroeg ik bibberend, maar tegelijkertijd gretig ─ ze had de ontmoeting overleefd, alles was veilig, dus kom maar op met het griezelverhaal.

‘Ja,’ zei mijn moeder. Ze dacht dat hij door een gat was gevallen en zelf niet meer uit de kelder kon komen. Mijn vader had hem daaruit gehaald en over de cour naar het vrije veld gebracht. Ping deed mijn telefoon, en daar had ik al een foto: de kronkelende slang op de grond en mijn vader met vooruitgestoken gereedschap om hem de juiste richting op de leiden, naar de lagergelegen wilde begroeiing.

 

Gisteren kreeg ik een berichtje over de afgelegde wandeling van die dag, welke bloemen er in de velden bloeiden, en over de esculaapslang die ze tijdens hun tocht tegenkwamen op het pad.

Ik kreeg meteen inspiratie voor een scène en heb die vanmorgen verwerkt in mijn manuscript.

Mijn nieuwe verhaal is echt fictie, maar wel met een hoog waarheidsgehalte en veel Franse couleur locale.