maart 2012

Het feest der feesten

Vorige week fietste ik naar mijn werk, de ochtendmist nog in mijn hoofd, en realiseerde me dat ik nog een onderwerp voor mijn blog moest bedenken. Meestal heb ik wel een of twee thema’s in gedachten maar deze keer dus niet. Ach, er komt wel iets, dacht ik.

Iets later diezelfde ochtend opende ik een e-mail van mijn uitgever en wauw! daar was het onderwerp. Een uitnodiging voor het boekenbal op dinsdag 13 maart in de stadsschouwburg in Amsterdam. 

 

Gisteren, 13 maart, was mijn Eerste Keer Naar Het Boekenbal. Dat feest der feesten waar iedereen van gehoord heeft, boekenliefhebber of niet, en waar ik grote verwachtingen van had. Met een koffer alsof ik een week op vakantie ging, toog ik naar de hoofdstad. 

Opgetut en gekleed in een spiksplinternieuwe, eigenlijk veel te dure outfit (maar ja, hoe vaak word je nou uitgenodigd voor het boekenbal?) verliet ik tegen de avond mijn hotelkamer om een aantal medewerkers van uitgeverij MeulenhoffBoekerij en andere genodigde auteurs te ontmoeten. Op korte afstand van de stadsschouwburg, waar de camerawagens van enkele televisiezenders al klaar stonden, genoten we van een smakelijk dinertje.

 

Naast mij aan tafel zaten rising star Michiel Stroink (Of ik gek ben, 3e druk sinds debuut in februari uitkwam) en zijn leuke vriendin. Eerder die dag was ik gebeld door een journaliste van de VARA om een mogelijk radio-interview over mijn eerste keer naar het boekenbal door te spreken. Toen ik vertelde dat ik niet voor het voorprogramma was uitgenodigd, werd alles anders. De journaliste belde me gistermiddag nogmaals om te zeggen dat ze mijn ‘schrijfcollega’ Michiel Stroink zou interviewen, hij mocht namelijk wel naar het voorprogramma. Prima.

Aan tafel vertelde Michiel dat de VARA hem omstreeks 7.00 uur ’s ochtends zou bellen voor het interview. Lucky him.

 

En toen, om 22.00 uur, móchten we. De stadsschouwburg in. De hitte van honderden in chique en soms beduidend minder chique kleding gestoken lichamen tegemoet. In de ontvangsthal was er voor iedereen een glas vrolijke bubbelwijn en daarna, ja daarna, moest je met muntjes in je hand in de rij bij de bar aansluiten. Hoewel mijn uitgeverijkennissen hun auteurs als uitstekende gastheren en –dames van drankjes bleven voorzien, was dat toch een beetje een afknapper. Het deed me denken aan een schoolfeest of discotheek.

Ik zou graag een lyrisch verhaal afsteken over hoe geweldig, indrukwekkend en on-ver-ge-te-lijk het boekenbal was maar dan zou ik liegen. Het was er warm. Het was druk. Het was rumoerig zodat je je best moest doen om verstaanbaar te blijven zonder daarbij je gesprekspartner met speeksel te besproeien. En verder waren er natuurlijk de vele BN’ers, de camera’s en voor een feest onprettig felle lampen. Hoe langer je meedraait in het boekenvak, hoe meer mensen je kent, hoe leuker de avond waarschijnlijk zal zijn. Ik hoop dus op nog veel uitnodigingen :-)

 

Niet al te diep in de nacht verliet ik het boekenbal en liep richting mijn hotelbed. Het was niet wat ik ervan verwacht had, de chique misschien zelfs verheven literaire sfeer ontbrak, maar het was zeker een bijzondere ervaring.