28 oktober 2014

In wording

Ik heb al even niet geblogd over mijn nieuwe boek-in-wording Het huis met de blauwe luiken. Tijd voor een update, dus.

Op 21 september leverde ik het in bij redacteur Femke van uitgeverij Boekerij. Dat was enerzijds een moment van grote opluchting want ik had enorm hard gewerkt en mijzelf zo opgejaagd. Toen de mail was verzonden liep ik leeg als een ballon; de spanning viel van mij af en ik plofte opgelucht en tevreden neer op de bank. Maar die stemming duurde niet lang, zoals ik vooraf al wel wist. Met elke dag die verstreek, raakte ik nerveuzer over hoe Femke mijn nieuwe verhaal zou vinden. Zij en de rest van de uitgeverij hadden in het vroege voorjaar een opzetje van een halve pagina gezien waarin ik het idee voorstelde, en daarna had ik er geen letter meer van laten lezen. Ik zat geloof ik een beetje in de ‘zelluf-doen’ fase die kleuters ook hebben. Afijn, nu had ik dus een half jaar al mijn energie in een manuscript gestoken dat ik zelf heel erg leuk vond, maar het was maar afwachten hoe er aan de Amsterdamse Herengracht over geoordeeld zou worden.

 

Op 9 oktober werd ik uit mijn lijden verlost en ontving ik een berichtje van mijn redacteur waarin ze zich lovend uitte over mijn schrijfsels. Pfjoe. Ik antwoordde haar met een grote smiley, en plaatste een lekkere fles Prosecco in de koelkast.

 

Inmiddels liggen er twee prints van het manuscript bij mijn proeflezers Marrie en Marie-Lise. Zij kijken op mijn verzoek vooral heel kritisch naar mijn weergave van het dagelijks leven in een Frans dorp. Half november verwacht ik hun prints, met vast de nodige kanttekeningen, terug en kan ik die verwerken. Ook ga ik voor die tijd zelf nog eens door het verhaal heen om te zien of ik hier en daar nog wat wil aanpassen of uitbreiden. Daarna, begin december, mag het manuscript weer naar mijn redacteur in Amsterdam en gaat het, als het goed is, fingers crossed, door naar de persklaarmaker (dat is een externe redacteur die het verhaal zin voor zin en woord voor woord gaat doorwerken met een scherpe blik en een rode pen).

 

Een boek schrijven en publiceren wordt wel eens vergeleken met een kindje krijgen (het kost veel inspanning en vaak pijn en het is je nalatenschap). Deze derde ‘zwangerschap’ verloopt voor mij tot nu toe een stuk soepeler dan de vorige twee, en ik verheug me al op de verdere gezinsuitbreiding.