februari 2012

Nog even doorzetten

Zo langzamerhand komt de verschijningsdatum van Véronique wel heel dichtbij. Ergens in mei, eind mei, zal het zover zijn: dan liggen er tastbare boeken met mijn naam op de kaft in de boekwinkel. Soms kan ik het haast niet geloven.

Maar hoe fijn dat vooruitzicht ook is ─ en neem maar van mij aan dat de glimlach op mijn gezicht breed is ─ het betekent ook dat ik nog even héél hard moet werken.

 

Met mijn redacteur heb ik afgesproken dat ik nog tot eind februari de tijd heb om aan het manuscript te schaven. In de komende vier weken moet ik in elk geval nog delen van haar redactiecommentaar verwerken en enkele verhaallijnen aanvullen. Zo is er een geheime affaire die door een zwangerschap aan het licht komt, maar dit moet nog in details worden uitgeschreven. En er is sprake van zwendel, van grootschalig bedrog met dramatische gevolgen; ook dat stuk van de roman is nog niet helemaal compleet. O, in mijn hoofd wel, ik weet precies wie wát doet, wanneer en hoe, en welke consequenties dat heeft voor mijn personages. Maar om dat in exact de juiste bewoordingen op papier te zetten en dan ook nog op de juiste plekken in het verhaal te verwerken ─ hier een tipje van de sluier, daar een kleine aanwijzing en pas in het volgende hoofdstuk de ontknoping ─ dat kost tijd. 

 

Vier weken lijkt best lang. Maar trek daar mijn ‘gewone werk’dagen vanaf, haal daar ook de uren vanaf die alledaagse maar onvermijdelijke bezigheden als boodschappen doen, de was strijken en koken in beslag nemen en je ziet… vier weken schrijftijd vliegen voorbij.

Gelukkig kan ik uitstekend functioneren met een strakke deadline. Met de combinatie koffie, concentratie en afzondering krijgt geen planning mij in paniek. Ik ga ervoor. Nog eventjes doorzetten, de beloning is het meer dan waard.