1 mei 2014

The Crimson Field

‘Waar haal je je inspiratie vandaan?’

Het is misschien wel de meest gestelde vraag aan schrijvers. Lezers en zelfs niet-lezers zijn nieuwsgierig naar die bron waaruit verhalen, personages en hele werelden ontspringen.

 

De vraag is echter amper naar tevredenheid te beantwoorden. Er is namelijk geen ritueel, kledingstuk, pen, drink- of etenswaar, muziekstuk of ander ‘iets’ dat het creatieve proces laat vloeien. Er is geen snoeppot die je kunt openen tijdens het opstarten van je computer en waar je van eet waarna je ‘zomaar’ een sprankelende pagina opschrijft.

De waarheid is een veel omvattender maar ook saaiere werkelijkheid, namelijk dat inspiratie overal en nergens uit voortkomt. Uit boeken die de schrijver gelezen heeft, gesprekken die zijn gevoerd of gehoord, films die gezien zijn, landschappen die bewonderd zijn, musea, festivals of steden die bezocht zijn. Zelfs een bezoek aan de supermarkt kan tot een nieuw personage of scène leiden. Soms direct maar veel vaker dagen, maanden of zelfs jaren later.

Maar hoe dat dan in zijn werk gaat? Dat kan de schrijver zelf ook niet uitleggen. Het is net als met andere gedachten: je hebt ze, maar hoe kwamen ze in je hoofd?

 

Toch zullen schrijvers hun eigen favoriete bronnen hebben waaraan ze zich laven zodat later, op één of andere manier, hun eigen boek kan groeien. Voor mijzelf zijn dat bijvoorbeeld de historische tv-series van de BBC waaronder The House of Elliott, natuurlijk Downton Abbey en nu The Crimson Field over de Eerste Wereldoorlog.

Deze nieuwe serie wordt momenteel op zondagavond op BBC1 uitgezonden (met de ondertiteling aan is het uitstekend te volgen). Het gaat over een verzonnen veldhospitaal aan de Franse kust waar dokters en verpleegsters hun stinkende best doen om de gewonde Britse soldaten weer op te lappen zodat ze opnieuw de loopgraven in kunnen. Zoals meestal met BBC-series is het prachtig gemaakt, is er ruimte voor spannende plots en romantische verwikkelingen maar is het ook (naar mijn idee) realistisch over de gruwelijkheden van zo’n veldhospitaal. We zien amputaties, een soldaat die eerst wordt genezen en daarna gefusilleerd omdat hij een deserteur zou zijn, en moedige mannen die eenmaal genezen opnieuw met geheven hoofd hun mogelijke dood aan het front tegemoet lopen.

 

Er volgen nog 2 afleveringen en ik zal ze niet missen. Wanneer en hoe de beelden zich in mijn hoofd zullen omzetten naar te schrijven scènes weet ik niet, maar het zal er vast ooit van komen.