5 juni 2013

Workaholic

Na wekenlang geobsedeerd achter de laptop aan mijn manuscript hebben zitten sleutelen, was het afgelopen zaterdag zo ver. Om 16.45 uur precies ging de mail het postvak uit en liet mijn innerlijke stoomfluit een schelle toon horen. Klaar! Missie afgerond. Het manuscript lag nu in andermans handen, ik mocht ontspannen. Dus computer uit en relaxen maar.

 

Nu is ontspannen op commando nog niet zo makkelijk. Gelukkig kwam er juist op het moment dat ik op de verzendknop drukte onverwacht bezoek langs. Gezellig, en het kon niet beter gepland zijn want nu kon ik mijn overspannen hersenen dankbaar op het bezoek en zijn verhaal richten. Alles beter dan met een opgefokt gevoel op de bank zitten en tegen jezelf blijven zeggen: Ik mag nu ontspannen. Ik moet nu ontspannen. 

 

Zaterdagavond bood genoeg afleiding maar zondag was het zonnig, lekker warm en de tuin lonkte naar me. Ga lekker lui liggen, fluisterde de terrasstoel. Lees mij, zeiden de boeken in mijn kast. Ik wil ook weer eens aandacht, eiste de dikke zaterdagkrant. En dus zat ik 2 juni in de tuin te genieten van de eerste mooie zomerdag. En dat ging prima! Tot het moment dat ik mezelf achter het aanrecht terugvond, driftig bezig de toch al schone keukengootsteen uit te schrobben. De schuurmiddelspetters vlogen in het rond en ik had een grimmige maar tevreden trek op mijn gezicht. Ontspannen is prima, op z’n tijd.

 

Ik heb de maandag en dinsdag keurig in een relaxed tempo doorgebracht, zoals ik mijzelf had opgedragen. Maar nu is het woensdag en mag ik weer van mezelf. Met een mentaal to-do lijstje met voldoende taken voor deze maand paraat zit ik heerlijk te tikken. 

Een fijne werkdag iedereen!