april 2012

Zolang? Zoveel?

Véronique ligt bij de zetter. Simpele woorden waar ontzettend veel achter steekt. Passie en creativiteit maar vooral veel geïnvesteerde tijd. En echt niet door mij alleen; ook mijn redacteuren bij uitgeverij Boekerij, een externe persklaarmaker en nu dus de zetter (als dat tenminste een functiebenaming is) hebben geploeterd om het manuscript op tijd af te krijgen. Als het boek eind mei in de winkel ligt, is het 22 maanden van hard werken geleden sinds ik er de eerste gedachte aan wijdde.

 

Sinds de zomer van 2010 beheerst die roodharige schone met haar problemen en plannen, haar liefdes en tegenslagen mijn leven al. En in iets mindere mate het leven van mijn naasten. Want als ik elke zaterdag en zondag, elke tussendoorse vrije dag en vakantie zit te schrijven, herschrijven en af en toe ook jubelend mijn euforie uit, bepaalt dat vaak ook het leefritme van mijn lief, en soms ook dat van anderen. Dank voor het begrip en de aanmoedigingen, lieve lieverds!

 

21 maanden dus al, loopt Véronique samen met mij door het leven. Of ik met haar, afhankelijk van waar ik mee bezig was en welke wereld op dat moment het meest werkelijk leek. Maar nu is dat voorbij, of in elk geval grotendeels. Ik hoop natuurlijk dat er nog wel het een en ander aan activiteiten of werkzaamheden uit het boek voort zal vloeien, want als dat niet zo is, valt het kennelijk met een plons in een diepe put om niet meer boven te komen. Geen fijne gedachte, na al dat werk…

 

Een kleine twee jaar. Het klinkt lang, zo maak ik vaak op uit de reacties van mensen in mijn omgeving. ‘Ben je er nu nóg niet klaar mee?’ en ‘Nou, nu heb je wel een keer genoeg tijd aan dat verhaal besteed, lijkt me!’ was de essentie van opmerkingen die ik vooral het laatste half jaar regelmatig hoorde. Ik hoorde verbazing en soms een vleugje ergernis. Kost het zóveel tijd om een boek te schijven? Ben je er zólang mee bezig? (Ja dus, en dan kreeg ik van de ‘professionals’ ook nog regelmatig te horen dat ik zo snel werkte…) Gelukkig heb ik die schrijfperiode zelf vooral als prettig en uitdagend ervaren en niet als een zware taak waar maar geen einde aan kwam.

Al die maanden, tot en met begin deze week, heb ik mijn best gedaan om een boeiend, interessant en meeslepend verhaal te schrijven. Ik hoop dat dat gelukt is. Ik hoor graag de leesreacties wanneer Véronique over enkele weken te koop is.