21 september 2017

Een dappere nurse

Afgelopen week was ik met manlief een paar dagen in York en omgeving. Een prachtige stad is het, boordevol geschiedenis. Extra mooi was het dat er twee tentoonstellingen waren over de Eerste Wereldoorlog, de periode waarover mijn nieuwe historische manuscript gaat. In het Castle museum deed ik veel inspiratie op voor mijn roman. Bijzonder was onder meer de nagebouwde loopgraaf, waarin je een idee kreeg hoe het voor die arme soldaten geweest moet zijn.

 

Een museummedewerker liet ons een geweer uit 1918 zien, dat echt in die strijd is gebruikt. Met katoenen handschoentjes aan mochten we het vasthouden. Zwaar was het, al vier kilo zonder ammunitie en het bajonet van een halve meter dat er ook nog op hoorde. We hoorden dat de soldaten in principe eerst een training kregen waarin ze ook leerden omgaan met het geweer (tip: lees De witte veer van John Boyne als je daarover meer wilt weten!) maar dat dat er door de chaos ook wel eens bij inschoot en dat zo'n jonge onwetende soldaat door de terugklap van het schot (heet dat zo?) zomaar een gebroken sleutelbeen of kaak kon oplopen. Nou ja, dan kwamen ze tenminste in het veldhospitaal terecht, daar waren ze veiliger dan in de loopgraven!

 

Over die veldhospitaals kwam ik veel interessants te weten. Eén van de veel voorkomende letsels onder soldaten was oogletsel. Daarom hadden de artsen een uitgebreide voorraad met porseleinen 'ogen' in allerlei iristinten om de lege oogkas op te vullen.

 

In het Railway museum was een tentoonstelling over de Ambulance Trains: de treinen waarmee in Frankrijk en België de gewonde soldaten (ook krijgsgevangen Duitsers) van het front werden weggevoerd naar veiliger plaatsen. Met deze indrukwekkende expositie werd onder meer werd verteld over de vele dappere Engelse verpleegsters die in de veldhospitaals en in de treinen dienst deden. Ze waren dag en nacht omringd door de vreselijkste taferelen en hadden niet veel middelen tot hun beschikking om het lijden van de gewonden te verzachten. In de museumshop kocht ik een boek waarin de dagboeken van zo'n dappere nurse zijn gebundeld.

 

Terwijl ik op die tentoonstellingen rondliep, en later terwijl ik in het dagboek las en over alles nadacht, zag ik al snel een mogelijkheid om zo'n verpleegster in mijn manuscript te verwerken. Inmiddels ben ik weer thuis en kan ik het plot van mijn volgende historische roman verder ontvouwen; heerlijk werk is dat, ik ga er weer snel mee verder!